Bu Çok Acil! (Gerçekten mi?)

Neredeyse dünyadaki tüm organizasyonların çok sıkı bir değişime ihtiyaç duyduğu ortada… İşe giden herkesin çok yoğun olması sizce normal mi? Birbirinden önemli ve acil! İşleri yapmak için sürekli fazla mesai yapması, çalışırken üstünde bir stres hissetmesi sizce normal mi?

Şu anda tüm sektörlerden pek çok insan stresli bir şekilde incir çekirdeğini doldurmayacak önemde bir şeyleri çok önemliymiş gibi yetiştirmeye çalışıyor. Ama bu gereksizliğin farkında olmasına rağmen bunu değiştirmek için elini taşın altına koymuyor…

Size bir şey söyleyeyim; bunu değiştirmek zorundayız. Değişmesini gerekli görmeyenler de geçmişteki göreceli başarılarının geleceklerini garanti altına aldığını düşünmesin…

Süreçlerimizi sürekli iyileştirmek zorundayız. Değişim devamlı niteliklerinizden biri olmalı, ara sıra uğradığınız bir liman değil. Malesef uyguladığımız yöntemler daima değişecek, ezbere yapamayacağımız süreçlerimiz olacak. Size zor gelse de, buna doğuştan uyumlu bir Y ve Z jenerasyonu var. Artık organizasyonların Y ve Z jenerasyonunu dikkate alır şekilde süreç planlamamalarının kabul edilebilir bir özrü yok…

İnsanlar bunu biran önce fark etmeli ama bunun hokus pokus bir yolu yok. Ben genelde yaptığım eylemlerin bir farkındalık uyandırmadığını fark ediyorum. Ailemde ya da çalıştığım yerlerde gereksiz çırpınışlar içindeymişim gibi görüyor insanlar.

“Harvard Business Press” yayınlarından yayınlanmış John Kotter’ın “Bu çok acil” isimli kitabı bu konuda gerçekten çok ilham verici… Okuyanların farkındalığını arttırabilir…

Kitapta vurgulanan şeylerden biri insanların aslında içinde bulundukları bu durumdan hoşnut olduğu… Bende gözlemlediğim kadarıyla insanlar şaşılası şekilde kendilerinden hoşnut. Kendinden hoşnutluk, tehlikenin farkına varamayacak şekilde gönül rahatlığı ve tatmin duygusu olarak tanımlanabilir. Hızlı hareket eden ve değişen bir dünyada, uyuşukluk ya da var olan durumdan hoşnutluk duymak verim ve kalitenin düşmanıdır.

İşin ilginci yukarıda yazdığım satırlarla hemfikir olan bilgili bir yönetici bile 1-2 kademe altında, geleceğe ilişkin hayallerinin gerçekleşmesine asla izin vermeyecek ölçüde kendinden hoşnut bir ekibinin bulunduğu gerçeğini fark edemeyebiliyor.
Ekibine farkında olmadan ya da kendince mantıklı olarak kurduğu baskı, sahte bir ivedilik ortamı oluşturuyor. Böylelikle yöneticimizin sürekli çok çalışan ve stresli ekip arkadaşları oluyor. Benim için çok çalışıyorlar tarafını gören ama verimsizliği göremeyen bu yönetici arkadaşlar çok da uzak olmayan bir süre sonra çok çalışılmasına rağmen ortaya bir iş çıkmaması ile uykularından uyanabilir ya da hiç uyanmayabilir…

Be Sociable, Share!

    Category: Something - Comments Off on Bu Çok Acil! (Gerçekten mi?)

    Comments are closed.

    Back to top