Writing Something

Bu etkinliği anlatmadan önce, yazıları okuyan ve bana gaz veren herkese çok teşekkürs.
Faaliyetleri anlatma işi bana sarmaya başladı. Muhtemelen hepsi aynı tadda olmuycak
ama idare edicez artık :)

Havanın biraz kapalı olduğu bir Pazar sabahı doğayı seven bir kaç insan gene yolara
düşer. Avrupa’dan Asya’ya doğru bir bir toplanır doğa gezginleri. Yıllar önce Burhan
adında birine ait olan köyden başlayıp, Asya’nın batısındaki bir başka köye gitmeyi
planlamışlardır. 8 km civarı bir yoldur kuş gibi uçabilseler.

Burhan’a ait olan köyü az biraz geçip sermaye verenlerin köyüne gelmeden doğaya
giriş yapılır. Çamur deryasında başlar yürüyüş. 2 büyük keçi sürüsü ile karşılaşır
gezginler. Köpekler onlara havlar onlar köpeklere biz dostuz der geçerler yanlarından.

Ortalama bir tempoyla ilerlerken bir de bakılır ki; Oğuz ağabey su içme emziğini
düşürmüştür. Oluşturulan küçük arama kurtarma ekibi varını yoğunu ortaya koyar ama
emzikten haber alınamaz. Çaresizce yola devam edilir. (Emziği keçilerden birinin
yediğinden şüphe edilebilir. :) ) Gezginler; az gider uz gider, dere tepe düz gider
bir de bakar ki bir erik ağacı. Sabah atıştıran yağmur erikleri yıkamış tertemiz
etmiştir zaten. Hem organik hem de hijyenik sayılabilecek erikleri dalından yer
bazı gezginler. Kimisi eriği çok sevmediği için direk incire dalar. İncir ağacını
son tanesine kadar bitirdikten sonra yola koyulurlar. Ama ne mümkün daha 10 adım
atmadan bir üzüm bağı çıkar karşılarına gezginlerin. “Hayda trekking cennetinde
miyiz?” diye geçer içinden pek çoğunun. Ekibin bir kısmı daha önce bağ bozgununa
uğradığı için karşılaşılan bu bağ daha bir keyifle bozulur. Gezginler rövanşı almıştır.
Gruptan Esma ve Selim niyetli oldukları için daha sonra yemek üzere toplarlar. Bu
toplamacılık duayen lider Eyüp’e ilham verir. Oda kendini tansaş manavına çevirir.
Serdar da sonraya saklamak ister bir kısım üzümünü ama duayen olmadığı için, bilinçsizce
çantasına koyduğu üzümler parkur sonunda marmelat olur.

Biraz daha ilerlediklerinde hasan abiden şu söz duyulur. “Ben hayatımda bu kadar
meyve yediğim bir yürüyüş hatırlamıyorum!” Hasan ağabey, hıncal uluç gibi her cümleye
ben hayatımda böyle şey görmedim diye başlayan biri değildir. :) Evet sevgili okuyanlar
harbi harbi deli meyve dolu bir parkurdur gezginlerin rotası. Yenilenler burada
bitmez ilerleyen dakikalarda gezginler ceviz ağaçları bulurlar yol üstünde. Emre’nin
ağaçları hafif dürtmesiyle dökülür yerlere kozlar. Dökülen kozlar gezginlerin eline
geçer.

Doğa gezginleri hepimizin bildiği gibi piknik de sevmektedir. Yolda verilen meyve
toplama araları herkesi tıka basa doyurmuş olsada bir piknik arası gene verilir.
Pikniğin sonlarına doğru En Duayen lider Eyüp, Hasan ağabeye duayen liderler için
üretilmiş polarını devreder. Bu duygulu anı gezginler coşkuyla alkışlarlar. :) Polar
kabul konuşmasında Hasan ağabey, aynı poların yıllar önce evine giren bir hırsız
tarafından çalındığını anlatır. Hırsız eve girip sadece poları alıp çıkmıştır. Heralde
yürüyüşlerde giyicekti :)

Yürüyüş, gezginlerden bazılarını yormaya başlamıştır. Önce erik, sonra incir, daha
sonra üzüm, çok sonra ceviz, hatta ayva, kızılcık toplayan ekip haliyle artık bitkin
düşmüştür. Tülin gruba yeni katıldığı için inişlerde biraz zorlanır. Hem meyve topla,
onları ye bi kısmını sakla… Bu kadar hareket fazla gelir. :) Yeni doğmuş bir buzağı
nasıl yürüyorsa öyle dizleri titreyerek iner inişlerde. Uğur ağabeyi ona kankalık
eder ama nafile. O hem kendi düşer hemde etrafındakileri düşürür.

Meyve toplamaktan yorulan yanlızca Tülin değildir. Demet’te çok yorulur. “Uyanik
olup, buyuk/kucuk demeden tecrubeli gezginlerin sozunu dinleyerek” ilerlemediği
için ayağı kayar ve düşer. Hatta tehlikeli bir düşüş yaşamıştır. Düştüğü yerde bir
dal yüzüne çarpar. Gezginlerin doktorları hemen seferber olurlar ve Demet’e başarılı
bir ilk yardım uygulanır. Bu düşüş Demet’in kulağına küpe olur. :)

Gezginler ine çıka parkur bitişinden önceki son yalağa kadar gelirler. Burada gezginlerin
imamı Ali ağabey getirdiği ayakkabı temizleme fırçasıyla herkesin ayağının temizlenmesini
ister. Çünkü temizlik imandandır. :)

Ayak Temizleme faslından sonra Kızderbent köyüne giriş yapar ekip. Minibüsüne biner
ve evlerine giderek bir sonraki yürüyüşün hayalini kurarlar.

P. S. Bu yazı Doğa Gezginleri Mail Grubunda Anı Olarak Yazılmıştı.

Doğa gezginlerinin raporcusu olarak herkesi selamlıyorum. Bu raporumuzda karaağaç
limanının daha doğrusu yeni adıyla “doğa gezginleri koyunun” bize verdiği mutluluğa
şahit olacaksınız.

Bu seferki doğa gezisi biraz daha erken başlar. Serdar yüzmeyi çok sevdiği için
önceki gezilerden daha heyecanlıdır. Çantasına mayosunu ve gözlüğünü de koymuştur.
Tuzdan gözü yanmadan yüzebilecektir içi rahattır. Minibüs biraz geçte olsa gelir.
Duraklar ilerledikçe doğa gezginlerinin kemikleşmiş kadrosu her zamanki yerlerine
otururur vaziyette minibüsü doldurur.

Hava biraz kapalıdır. Ama meteorolojiye güvenen gezginler geri dönmezler. Zira 3
ayrı internet adresinden güneşli olacak bilgisi almışlardır. Fakat Tekirdağ’a geldiklerinde
gruptan çatlak sesler çıkar. Çünkü geceki fırtınanın bıraktığı izler, Tekirdağ’a,
hadi buradan geri dönün enerjisi yüklemiştir. Ama Cemre kararlıdır caydırılamaz
ve ekibe gitmek için gerekli olan gazı verir. Ekip eskisinden daha kararlı ama üşüyerek
yola devam eder. Teşekkürler Cemre.

Çok geçmeden bulutlar dağılır ve doğa, gezginlerine güler yüzünü gösterir. Bu olay
gezginlerin neşesine neşe katmıştır. Yolda ilerlenirken Eyüp, Emre ve Serdar gene
Meral’e takılmaktadır. Bu etkinlik artık bir kamp ritüeli olmuştur. Hatta Eyüp Meral’e
takılma versiyon 2’yi geliştirip, Meral’in çantasına salça olmuştur. Fakat versiyon
2, versiyon 1’den daha zevksiz bulunduğu ve Mahmut ağabey ve ummihan abladan tepki
aldığı için çanta karıştırmacadan çabuk vazgeçilmiştir.

Doğa Gezginleri Koyuna geldiklerinde umduklarından daha iyi bir hava ile karşılaşan
ekip mutlu mesut çadırlarını kurmaya geçer. Serdar’ın çadırı olmadığı için Meral’in
yeni alıp hiç kullanmadığı çadırına salça olur. Okuyucular Merali daha önce mızmız
olarak raporladığımı hatırlayacaktır. Gerçi sonra tekzip etmiştik ama şimdi daha
detaylı açıklamamız gerekiyor. Kendisi çok yardım sever bir insandır. :=) Hiç oturmamasına
rağmen kampa katlanır sandalye getirir. Ve başkasının çadırında uyumasına rağmen
hayrına çadır taşır. Meralin yardım severlikleri bununla da kalmaz palet alır ki
Cemre paletle yüzsün. Meral’e doğa gezginlerine katkılarından dolayı sonsuz teşekkürler.
:=)

Çadırları kurduktan sonra yüzmeye gider yüzücüler. Denizin sıcaklığı, havanın sıcaklığı
her şey olması gerektiği gibidir. Bir kısım doğasever yüzerken, oğuz ağabey zıpkınıyla
balık avına gider. Oğuz ağabey ilerdeki balık çiftliğine kadar bile yüzmeye üşendiği
için ilk denemede eli boş döner. :=)

Ekip yüzerken Mahmut ağabey tripoduyla base kampı fotoğraflamakta ve korumaktadır.
Yüzme faslı bitince yavaş yavaş sac kavurma hazırlamak için kollar sıvanır. Hazırlıklar
biraz uzun sürse de dünyada o an oturulmuş en keyifli ve lezzetli sofradır gezginlerin
sofrası.

Sofranın misafirleri de vardır. Oğuz ağabeyin arkadaşı Uğur ağabey, hanımı ve kızı
da Doğa Gezginleri Koyuna gelmiştir. Doğa Gezginleri misafir perverdir ve iyi misafir
ağırlar. Gene bekleriz.

Yemek sonrası koyu çevreleyen tepelerden birinde mini zirve yapar ekibin bir kısmı.
Zirve anında Cemrenin çığlık atmak gibi bir huyu olduğu ortaya çıkar. Esmanın yoğun
çabaları sonucu Cemrenin 159 desibel olan sesi 110 desibele indirilmiş olur. Ve
ekip geçici duyma bozukluğu yaşamaktan ucuz kurtulmuş olur. :=)

Zirveye gelindiğinde Meral’e takılma versiyon 1’in etkileri belirmeye başlar. Meral
intihar etmek ister. Bisikletinin lastiği patlaktır ve kimse tamir etmemektedir.
Uçurumun kenarına gelir ve kendini atmak ister. Herkes heyecanlanır. Son anda Ermenin
“yeni bir bisiklet alacam sana” demesine kanar da vazgeçer. Meral’in intihardan
vazgeçmesiyle ekip kazasız belasız base kampa dönmüş olur.

Sırada kamp ateşi yakıp etrafında çekirdek yemek, şarap içmek muhabbet etmek vardır.
Fuat’ın Çekirdekleri hızla tüketilir. Bu esnada Alper ateşi sürekli körükleyerek
çok önemli bir görevi yerine getirir. Fakat kimse şarkı – türkü söylemediği için
muhabbetin tadı biraz eksik kalır. (Buradan sesi güzel olan doğaseverlere sesleniyorum
sizleri de aramızda görmekten mutluluk duyacağız …)

Ertesi sabah istenenden çok daha hızlı pişen :=) sac yumurtasını yiyen ekip gene
yüzmeye gider. Oğuz ağabey zıpkınıyla gene şansını dener. Sonuç negatiftir. Ama
oğuz ağabey yılların doğaseveri olduğu için, eli boş bile dönse yıllar önce tuttuğu
çok büyük müren balığının macerası hala dinlenmeye değerdir. :=)

Öğle yemeğini de yedikten sonra yola çıkar ekip. Uçmak dere yolundan giderek yolunu
da kısaltır. Sık sık mola vererek evinin yolunu tutar. Eve Vardıklarında, keşke
Pazartesi işe gitmek olmasa der ver uyur pek çoğu… :=)

P. S. Bu yazı Doğa Gezginleri Mail Grubunda Anı Olarak Yazılmıştı.

Saatlerin geri alındığı, avrasya maratonunun koşulacağı bir günde gezginler yürümek
ister. Köprünün trafiğe kapanma insanların saatlerini ayarlamayı unutması gibi olasılıklar
vardır :) Hasan Abi saatini ayarlamış fakat bineceği saati unutmuş beşiktaşta çay
içmektedir. Köprünün koşu nedeniyle kapanması söz konusudur. Minibüste heyecanlı
bir Hasan abi bekleyişi olur. Hasan abi gelince hızla köprüye yoluna girer gezginler
ve son anda geçerler ve köprü trafiğe kapanır. :) Minibüs sonraki duraklarda birer
birer gezginlerini toplar. 18 kişi olur gezginler ve Hüseyinliye doğru yola koyulunur.
Saat 7 gibi kozyatağından biner serdar. Son olarak 7:20 gibi Mali biner güzelyalıdan.

Geleneksel yeni katılan arkadaşlara düdük verme seramonisi yapılır. (bu arada special
thanks to Hasret Sarıgül (www.step-pen.com) düdüklerimizin logo baskısını yapmamıza
yardımcı olmuş ben yeni öğrendim. Kendisini yürüyüşlerde de aramızda görmek isteriz
…)

Serdar geçen gezide iddaya girip börek kaybetmiştir. Annesine peynirli börek yaptırır
ve getirip gezginlere kahvaltı verir. Çayla börek herkesi keyiflendirmiştir. Kahvaltı
sonrası alış veriş yapılır. Ve yürüyüşe başlanır. Meyvalı bir rota başlangıcı olur.
Elmalar çantaya istiflenir. Dik yokuş ile ilerlenir. Dik yokuş erken yorar ekibi.

Çiçeği burnunda gezginler vardır ekipte. Bot giyin tavsiyelerini dinlemeyip spor
ayakkabılarıyla gelmişlerdir. Sanki parka çıktınız bre gafiller. Bileğiniz burkulabilir
der içinden daha önce aynı hatayı yapmış olanlar. İlerleyen dakikalarda onlarda
anlarlar tecrübeye kulak vermek gerektiğini :)

Gezginler şehirdeki gürültüden kaçmış doğada yürüyüş yapmak istemiştir. Ama off-road
‘cu insanlar şehir x 5 bir gürültü çıkaran jeep ve motorsikletlere sahiptir. Ve
doğa gezginlerinin yolu onların parkurlarından geçer. Sonuç çekilmez bir gürültü
olur. Koşa koşa kaçar gezginler onlardan. Okadar kaçarki şirinlerin çekildiği çizgi
filim setine gelirler. Şirinler köyünün mantarlarını görüp şaşırırlar, bol bol fotoğraf
çekerler.

Hasan abinin mangalı yürümekten acıkan gezginleri doyurmuştur. Hatta kimisi lezetten
parmaklarını yemiştir. Ekmeği az almıştır ama gezginler. Fazla ekmek yenmesin sağlıksız
diye düşünmüşlerdir :) ama aç gezginlerin bazısı pek sağlıklı bulmamıştır uygulamayı.
Yemek sonrası tepeciğe doğru tabana kuvvet yürümeye devam eder gezginler. Alaca
karanlığın sonlarına doğru manzaralı bi dinlenme yaparlar ve hava da gezginlerin
üstüne kararır. Çiçeği burnunda gezginler için çok keyifli olmamıştır havanın kararması
ama tecrübeliler tarafından motive edilmişlerdir karanlıkta yürümeye.

Fakat tecrübe tecrübe bi yere kadar. :) herkes hata yapar. Dönüş yolunda çamura
batmayalım diye uçurumdan gitmeyi uygun bulmuştur gaflete düşüp ekip. Biraz ilerleyince
hadi geri dönelim çamura batalım daha rahat varırız tepeciğe hem havada karardı
üstümüz kirlensede bişey olmaz diye düşünürler. :) planladıklarından 2 saat daha
fazla ilerleyip minibüslerine varırlar.

Planladıklarından fazla yürüyüp bitap düşmüş gezginler bir arada bir fotoğraf çektirir.
Ve minibüse binip evlerine giderler. Bu defa çok yorulmuşlardır…

P. S. Bu yazı Doğa Gezginleri Mail Grubunda Anı Olarak Yazılmıştı.